Anneliğin Zihin Yapısı: Görünmeyen Dönüşüm – Uzm. Kl. Psk. Melis Aksoy

Anneliğin Zihin Yapısı: Görünmeyen Dönüşüm

Hamilelik ve annelik denildiğinde çoğunlukla bebeğin bakımı, beslenme düzeni, uyku saatleri ya da lohusalık süreci konuşulur. Oysa bu dönemin en az bedensel değişimler kadar önemli bir boyutu daha vardır: annenin zihinsel ve ruhsal dönüşümü. Bu dönüşüm çoğu zaman sessiz yaşanır. Kadınlar, bedenlerinde ve hayatlarında meydana gelen büyük değişiklikleri konuşurken, zihinlerinde olup bitenleri ifade etmekte zorlanabilirler. Halbuki anneliğe geçiş, yalnızca biyolojik değil; aynı zamanda psikolojik bir yeniden yapılanmadır.

Hamilelikle birlikte yalnızca beden değil, kimlik de değişir. Kadın, eş, çalışan, evlat gibi rollerinin yanına “anne” rolünü ekler. Bu yeni rol, beraberinde daha önce deneyimlenmemiş kaygıları getirir.
“Yeterince iyi bir anne olabilecek miyim?”
“Bebeğimin ihtiyaçlarını doğru anlayabilecek miyim?”
“Ya bir şeyleri yanlış yaparsam?”
Bu sorular çoğu zaman hamileliğin erken dönemlerinde başlar ve annelik boyunca farklı biçimlerde devam eder. Bu kaygılar patolojik olmak zorunda değildir. Aksine, çoğu zaman bebeğe duyarlılığı artıran, bakım verme kapasitesini destekleyen doğal bir zihinsel hazırlığın parçasıdır. Ancak kaygı yoğunlaştığında, annenin günlük işlevselliğini bozduğunda ya da sürekli suçluluk ve yetersizlik duygularıyla birleştiğinde destek ihtiyacı doğabilir.
Anneliğin ruhsal inşasında dikkat çeken bir diğer unsur da önceliklerin değişmesidir. Kadın, çoğu zaman farkında olmadan kendi ihtiyaçlarını geri plana atmaya başlar. Beslenmesinden günlük planlarına kadar birçok konuda “bebeğe fayda” kriteri belirleyici olur. Bu fedakârlık kapasitesi anneliğin doğal bir parçasıdır; ancak uzun vadede tamamen kendini yok saymaya dönüşmemesi için dengelenmesi gerekir.

Zihinde İki Kişiyle Yaşamak

Doğum sonrası ilk aylarda annenin zihni neredeyse sürekli bebekle meşguldür. Bebek yanındayken onun ihtiyaçlarını takip eder; bebek yanında değilken de aklı ondadır. Bu yoğun zihinsel meşguliyet çoğu zaman anneleri şaşırtır. Kariyer, sosyal hayat ya da kişisel hedefler bir süreliğine geri planda kalabilir.
Bu durum çoğu zaman “Ben artık eskisi gibi değilim” hissi yaratır. Özellikle doğumdan kısa süre sonra işe dönmek zorunda kalan annelerde, iki rol arasında sıkışmışlık ve yoğun yetersizlik duyguları görülebilir. Ne tamamen işe odaklanabilirler ne de zihinsel olarak annelik sürecine teslim olabilirler. Bu ikili bölünmüşlük hali, bazı kadınlarda depresif belirtilere yol açabilir.
“Her şeyi yapabilirim” mottosu teorik olarak mümkün görünse de pratikte zaman, enerji ve psikolojik kapasite sınırlıdır. Denge, her iki alana eşit süre ayırmak anlamına gelmez. Denge, dönemin ruhsal gerekliliklerini gözeterek esneklik gösterebilmektir. İlk yıl çoğu anne için annelik rolü doğal olarak önceliklidir. Bu durum kalıcı bir vazgeçiş değil, geçici bir yeniden düzenlenme olarak ele alınmalıdır.

Hayali Bebek ve Gerçek Bebek

Hamilelik sürecinde anne adayının zihninde bir “hayali bebek” oluşur. Göz rengi, saç şekli, mizacı, hatta gelecekte nasıl biri olacağı… Bu hayal, annenin bebeğe bağlanma sürecinin parçasıdır. Ancak doğumla birlikte gerçek bebekle karşılaşılır ve hayal ile gerçek arasındaki fark bazen hayal kırıklığı yaratabilir.
Bu hayal kırıklığı çoğu zaman utançla birlikte yaşanır ve dile getirilmez. Özellikle prematüre doğumlarda ya da beklenmeyen sağlık durumlarında anne, zihnindeki tasarımla gerçek arasındaki farkı daha yoğun hissedebilir. Bu noktada önemli olan, annenin hayalini yavaş yavaş bırakıp gerçek bebeğe yer açabilmesidir. Bu geçiş zaman alabilir ve destek gerektirebilir.

Neden Konuşmalıyız?

Anneliğin zihin yapısı karmaşıktır. Mutluluk, kaygı, umut, pişmanlık, heyecan ve suçluluk aynı anda var olabilir. Bu duyguların varlığı, annenin yetersiz olduğunu göstermez; aksine insan olduğunu gösterir.
Toplum çoğu zaman anneye ne yapması gerektiğini söyler. Ancak annenin asıl ihtiyacı çoğu zaman öğüt değil, anlaşılmaktır. Duygularını güvenle ifade edebileceği, yargılanmadan dinleneceği bir alan, bu dönüşüm sürecini daha sağlıklı kılar.
Eğer hamilelik ya da annelik sürecinde yoğun kaygı, sürekli yetersizlik hissi, bedene yabancılaşma, depresif duygulanım ya da kimlik karmaşası yaşıyorsanız, bu durumla tek başınıza mücadele etmek zorunda değilsiniz. Psikolojik destek, anneliğin doğal dalgalanmalarını patolojiye dönüştürmeden düzenlemeye yardımcı olabilir.
Anneliğe geçiş bir gecede tamamlanmaz. Bu bir süreçtir. Bedenin, ruhun ve zihnin uyum sağlaması zaman alır. Yeterli duygusal destekle, başlangıçta karmaşık görünen bu yapı zamanla daha dengeli ve bütünlüklü bir hal alır. Anne, yeni kimliğiyle barıştıkça hem kendisiyle hem de bebeğiyle daha güvenli bir ilişki kurabilir.
Anneliğin zihin yapısını konuşmak, görünmeyeni görünür kılmaktır. Çünkü her annenin içinde sessizce büyüyen bir dönüşüm vardır ve bu dönüşüm, anlaşılmayı hak eder.

Uzm. Kln. Psk. Melis Aksoy