Sosyal Uyum ve Kendinden Vermek: Ait Olma İhtiyacı ile Benlik Sınırları Arasında

Bu nedenle sosyal uyumu, sağlıklı adaptasyon ile aşırı özveri arasındaki bir denge olarak ele almak gerekir.

Sosyal Uyum Nedir?

Sosyal uyum, bireyin içinde bulunduğu grubun normlarını, değerlerini ve beklentilerini dikkate alarak ilişkisel denge kurabilme kapasitesidir. Bu süreç sağlıklı olduğunda:

Empati gelişir
İşbirliği artar
İlişkiler sürdürülebilir hale gelir
Çatışmalar yapıcı biçimde çözülür

Uyum, bireyselliğin kaybı değildir. Aksine, farklılıklarla birlikte var olabilme becerisidir.

Kendinden Vermek: Ne Zaman Sağlıklıdır?

İlişkiler karşılıklılık ilkesine dayanır. Zaman zaman fedakârlık yapmak, anlayış göstermek ve esnemek ilişkiyi güçlendirir. Sağlıklı özveri şu özellikleri taşır:

Gönüllülük içerir
Geçicidir
Karşılıklıdır
Kişinin temel değerleriyle çelişmez

Bu durumda kişi verdikçe tükenmez; aksine bağ kurma hissi artar.

Aşırı Uyum ve Benlik Silinmesi

Sorun, sosyal kabul uğruna sürekli kendinden vermekle başlar. Özellikle çocukluk döneminde koşullu sevgi deneyimleyen bireylerde şu inançlar gelişebilir:

“Sevilmek için uyumlu olmalıyım.”
“Hayır dersem terk edilirim.”
“İhtiyaçlarım önemli değil.”

Bu inançlar yetişkin ilişkilerinde de sürer. Kişi çatışmadan kaçınır, sınır koyamaz ve kendi ihtiyaçlarını ertelemeyi alışkanlık haline getirir.

Sonuçta içsel gerilim artar, pasif öfke birikir ve tükenmişlik gelişebilir.

Psikolojik Dinamikler

Aşırı kendinden verme davranışı çoğu zaman:

Reddedilme korkusu
Değersizlik şeması
Bağlanma kaygısı
Onay bağımlılığı

İle ilişkilidir.

Kişi dışarıdan “çok anlayışlı” görünürken içsel olarak görülmediğini hissedebilir. Bu durum, görünür uyumun altında gizli bir yalnızlık yaratır.

Sınırlar ve Suçluluk

Sınır koymaya çalışan bireyler çoğu zaman yoğun suçluluk yaşar. Çünkü sınır, zihinde “bencillik” ile eşleştirilmiştir. Oysa psikolojik sınır, ilişkideki mesafeyi düzenleyen sağlıklı bir yapıdır.

Sınır koymak:

İlişkiyi bitirmek değildir
Karşı tarafı reddetmek değildir
Empatiyi bırakmak değildir

Sınır, kişinin kendi alanını tanımasıdır.

Terapötik Çalışma

Psikoterapide sosyal uyum ve kendinden verme temaları çalışılırken:

Otomatik inançlar fark edilir.
Çocukluk bağlanma örüntüleri incelenir.
Sınır koyma becerileri pratik edilir.
Öz-şefkat geliştirilir.

Danışan, “vermek” ile “kendini feda etmek” arasındaki farkı deneyimsel olarak öğrenir.

Sağlıklı Denge

Sağlıklı sosyal uyum şu sorularla test edilebilir:

Verdiğim şey gönüllü mü?
Uzun vadede içimde kırgınlık biriktiriyor muyum?
İhtiyaçlarımı ifade edebiliyor muyum?
Bu ilişkide ben olarak var mıyım?

Eğer uyum, kişinin özünü bastırmasını gerektiriyorsa, bu uyum değil; kendini inkârdır.

Ait olmak insani bir ihtiyaçtır. Ancak ait olma uğruna kendinden vazgeçmek, uzun vadede hem bireyi hem ilişkiyi zedeler.

Sağlıklı ilişkiler, iki kişinin de var olabildiği alanlardır.

Uyum, benliği silmek değil; benlikle birlikte ilişki kurabilmektir.

HAZIRLAYANLAR
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz